کارشناسان بهداشت عمومی توصیه می کنند که محدود کردن الگوی غذایی و حتی ورزش کردن در چند سال اخیر زندگی، فاکتورهای کافی برای کاهش وزن نیستند بلکه تلاش برای لاغر شدن باید روندی مداوم باشد. که تمام عادات روزانه زندگی را شامل شود.

در این مقاله به شش عامل اصلی اشاره شده که مانع از عملکرد و تاثیر مناسب برنامه های کاهش وزن می شوند. این عوامل عبارتند از:

۱- رژیم غذایی غلط

شاید شما از خوردن غذاهای سرخ کرده و ادویه دار خودداری کنید. اما آیا جایگزین مناسبی مانند غلات سبوس دار برای آن در نظر گرفته اید؟ به علاوه اگر تصور می کنید که با نخوردن یک یا دو وعده غذایی می توانید به رژیم لاغری خود کمک کنید باید بدانید که این کار فقط منجر به پرخوری در طول روز می شود. بهترین برنامه غذایی برای هر فرد سه وعده در روز غذای اصلی همراه با میان وعده های مغذی و مناسب بین این سه وعده است. سعی کنید صبحانه تان را کامل ،نهارتان را کم چرب(اگر می خواهید کربوهیدرات مصرف کنید از مواد غذایی مانند برنج قهوه ای یا نان سبوس دار استفاده کنید)و شام خود را سبک میل کنید. مثل: یک ظرف سالاد یا مقداری سوپ رقیق.

• از خوردن غذاهای سنگین قبل از خواب پرهیز کنید. و بهتر است صبحانه را تا قبل از ساعت ۸ و نهار را بین ۱۲ تا ۱۴ و شام را قبل ۸ شب میل کنید. البته میان وعده ها را فراموش نکنید.

۲- پایین بودن فعالیت بدنی

اگر تصور می کنید یک زمان مشخص برای ورزش کردن در روز کافی است. باید بدانید که دستیابی به نتیجه دلخواه و مناسب نیاز دارد فعالیت بدنی خود را تا حدود ۶۵ تا ۸۵ درصد افزایش دهید به طوری که ضربان قلبتان تند شده و به حداکثر برسد. با ضربان قلب خود بازی کنید تا سوخت و ساز بدن شما بالا برود. توجه داشته باشید ورزشی را انتخاب کنید که هم حرکت های هوازی و هم حرکت هایی با وزنه داشته باشد. که در حین چربی سوزی بدنتان شل نشود.

مصرف زیاد کالری مایع

مصرف زیاد هر نوع کالری مایع همانند چای، نسکافه یا آب میوه های شیرین می تواند تمام زحمات شما را برای کاهش وزن هدر بدهد. بنابراین توصیه می شود از نوشابه های سبک مثل شیر فاقد چرب یا آب سبزیجات استفاده کنید. و بهتر است قبل از تمرین یک فنجان قهوه تلخ بنوشید تا متابولیسم بدن شما بالاتر یرود.

۴- استرس بیش از حد

استرس در هر قالبی چه جسمی و چه روانی یک مانع اصلی برای ثمربخشیدن برنامه های کاهش وزن است. استرس موجب تولید هورمون کورتیزول در بدن می شود که حاصل آن کاهش مقاومت انسولینی و افزایش تجمع چربی ها در بدن است. برای پیشگیری از استرس از تکنیک های آرامش بخش استفاده کنید. مانند یوگا یا مدیتیشن.

۵-خواب نامناسب

بی خوابی هم مثل استرس تولید هورمون ذخیره کننده چربی را افزایش می دهد. بعلاوه هر نوع اختلال الگویخواب می تواند موجب اضافه وزن شود. ساعت خواب خود را تنظیم کنید تا هم خوش اندام تر هم جوان تر بمانید.

۶- نداشتن اراده

در نهایت تمام این تلاش ها به اراده شما برای تداوم انجام برنامه های کاهش وزن وابسته است. اگر به اندازه کافی برای این کار انگیزه ندارید یا یک تلاشگر منفعل هستید. توصیه ما را باور کنید که به نتیجه نخواهید رسید. با قلب و ذهن خود روی تلاشتان متمرکز شوید. اما هیچگاه اراده را با زیاده روی و افراط اشتباه نگیرید. گاهی اوقات کاهش اراده نشانه این است که بدنتان به استراحت و زمانی برای بهبود یافتن از فشارها و استرس ها نیاز دارد.

نوشته چرا نمیتوانم وزن خود را کم کنم؟! اولین بار در پرو جیم پدیدار شد.

• ورزش طول عمر را افزایش می‌دهد

تحقیقات جدید چگونگی اثر ورزش بر سطح سلولی و بهبود سلامت عضلات را بررسی کرده و ورزش را به عنوان بهترین گزینه برای جلوگیری از مرگ و میر جمعیت در سطح جهانی معرفی می‌کند.

مطالعه‌ی جدید منتشر شده در مجله Nature Communications نشان می‌دهد، چگونه ورزش به حفظ سلامتی سلول‌های سالم بدن کمک کرده و ماهیچه‌ها را قوی می‌کند.

پروفسور ژن یان، از دانشکده‌ی پزشکی دانشگاه ویرجینیا در شارلوتسویل، می‌گوید: سلامتی عضلات با سلامتی عمومی بدن سنجیده می‌شود. توانایی و ظرفیت هر فرد برای ورزش کردن نیز با حجم, اندازه و قدرت عضلات تعیین می‌گردد, این عامل یکی از بهترین عوامل برای پیش‌بینی میزان

مرگ و میر در سطح جمعیت است. چراکه توانایی و سلامتی بدن رابطه‌ی مستقیمی با طول عمر دارد.

با توجه به مطالعات جدید، ورزش با تجدید و ترمیم سلول‌های بدن باعث بهبود عملکرد و سلامت عضلات می‌شود.

• میتوکندری

میتوکندری اندامکی است که درون سلول قرار داشته و برای عملکرد صحیح بدن بسیار حساس می‌باشد و همچنین باعث سلامت کلی و افزایش طول عمر می‌شود. این اندامک‌های کوچک در سلول، غذای مصرفی را به انرژی تبدیل می‌کنند. میتوکندری پروتئین ها، چربی ها و قندها را به سوخت تبدیل کرده و برای انجام فعالیت در اختیار بدن قرار می‌دهد. اما میتوکندری چگونه در رشد عضلات تاثیر می‌گذارد؟

•  تاثیرات ورزش بر موش‌ها

مطالعه‌ی جدید انجام شده بر روی موش‌های آزمایشگاهی، از طریق میتوفوژی به این سوالات پاسخ داده است. میتوفوژی فرایندی است که طی آن میتوکندری‌های آسیب دیده و یا ناقص انتخاب شده د از بدن حذف می‌شوند. میتوکندری یا به صورت مادرزادی ناقص می‌باشد یا پس از یک دوره استرس طولانی تخریب می‌شوند. میتوفوژی در عضلات، به حفظ اسکلت و استحکام ماهیچه‌ها کمک می‌کند. پروفسور یان و گروه تحقیقاتی وی، آزمایشی برای انتقال ژن‌هایی که موجب اعمال اثرات فعالیت فیزیکی بر بدن می‌شوند، طراحی کردند. در این آزمایش از موش‌های اصلاح شده‌ی ژنتیکی استفاده شد. ژنی که مسئول پردازش فعالیت‌های بدنی است، pMitoTimer نام دارد. این ژن باعث فلورسنت میتوکندری می‌شود. این آزمایش پس از ۹۰ دقیقه فعالیت روی تردمیل در محیط in vivo انجام شد. پس از گذشت ۳ تا ۱۲ ساعت، بعد از اتمام دوندگی، میتوکندری‌ها علائم استرس را نشان می‌دادند. پس از ۶ ساعت، محققان نشانه‌های میتوفاژی را مشاهده کردند.

پروفسور یان عملکرد میتوکندری برای پردازش تاثیر ورزش در بدن را این‌گونه توضیح می‌دهد: میتوکندری در بدن همانند بازرسی است که ماشین های معیوب و غیرقابل کار را از خیابان جمع می‌کند.

ورزش ایروبیک، میتوکندری‌های آسیب دیده را از عضلات اسکلتی حذف می‌کند. انجام ورزش به صورت مداوم به مرور زمان باعث حذف میتوکندری‌های ناقص شده و میتوکندری‌های جوان را جایگزین می‌کند، این عمل باعث تقویت و رشد عضله می‌شود. واکنش‌های شیمیایی در میتوفاژی شناسایی شد و محققان مکانیزم مولکولی را در این فرایند بررسی کردند. به نظر می‌رسد تمرین تردمیل یکی از آنزیم‌های کیناز, به نام AMPK را فعال می‌کند. کیناز آنزیمی است که پروتئین‌های دیگر را از طریق فرآیندی به نام فسفوریلاسیون تغییر می‌دهد. در این فرآیند بیوشیمی، گروه‌های فسفات به پروتئین اضافه می‌شود. محققان دریافتند در یک واکنش زنجیره ای بیوشیمیایی، AMPK آنزیم کیناز دیگری به نام Ulk1 تولید می‌کند.

پروفسور یان توضیح داد Ulk1. با فعال سازی سایر اجزای موجود در سلول به حذف میتوکندری‌های ناکارآمد کمک می‌کند. البته چگونگی هماهنگی این فعالیت‌ها هنوز برای دانشمندان نامعلوم است.

برای اطمینان از نقش ژن UIK1، تعدادی موش بدون ژن UIK1 تهیه کردند. اما پس از بررسی آنها بعد از ورزش، متوفوژن به طور قابل توجهی مهار شده بود. یوسف دریک، یکی از همکاران دوره دکترا در آزمایشگاه پروفسور یان، توضیح می‌دهد، موش‌هایی که قادر به انجام متوفوژی نبودند، از تاثیرات مثبت ورزش محروم شدند. اگرچه قوای فیزیکی آن‌ها همانند موش‌های عادی بود و توانستند فعالیت‌های ورزشی را کامل انجام دهند اما از نظر متابولیکی هیچ گونه منفعتی برای بدنشان نداشت. این یافته ها شواهد مستقیمی از میتوفوژی ناشی از ورزش را نشان داده و اهمیت Ampk-Ulk1 را در عضله‌ی اسکلتی بیان می‌کند.

• برگرفته از: وبسایت medical news today

نوشته چگون ورزش به بازسازی سلول ها کمک میکند؟ اولین بار در پرو جیم پدیدار شد.

امروزه مقالات زیادی درمورد لاغری می‌خوانیم. بسیاری از این مقالات به‌نظر گیج‌کننده می‌آیند. پژوهش‌های علمی جدید نیز که به نکات خوب و ارزشمندی درمورد سوخت‌وساز بدن اشاره کرده‌اند، در مرحله‌ی عمل، به اموری گمراه‌کننده تبدیل می‌شوند. چیزهایی که به‌طور قطعی درمورد کاهش وزن می‌دانیم، ساده و انگشت‌شمارند. بااین‌حال این چیزها بسیار ارزشمندند و می‌توانند تأثیرات چشمگیری در کاهش وزن داشته باشند. نتیجه‌‌ی چند دهه مطالعه‌ی پژوهشگران در ۶ نکته خلاصه می‌شود که در ادامه به بررسی آنها می‌پردازیم. با این مطلب همراه باشید تا با لاغری اصولی بیشتر آشنا شوید.

• تأثیر تغذیه از ورزش بیشتر است

شاید از دیگران شنیده باشید یا در مقالات خوانده باشید که کمی ورزش و فعالیت فیزیکی مانند استفاده از راه‌پله‌ها به‌جای آسانسور می‌تواند به کاهش وزن‌ کمک کند. اما نباید فراموش کنید که کاهش کالری دریافتی نسبت‌به افزایش ورزش، تأثیر بیشتری در کاهش وزن دارد. ساموئل کلاین دکترای پزشکی و استاد مدرسه‌ی پزشکی دانشگاه واشنگتن می‌گوید: «برای کاهش وزن کاهش غذای دریافتی مؤثرتر از افزایش فعالیت فیزیکی است. به‌عنوان‌مثال برای کاهش ۳۰۰ کیلوکالری باید ۴٫۸ کیلومتر بدوید یا از خوردن ۵۶ گرم چیپس سیب‌زمینی خودداری کنید.» برخی پژوهش‌ها تأثیر ورزش را در مقابل تغذیه بررسی کرده‌اند. این پژوهش‌ها نشان می‌‌دهند کاهش کالری دریافتی نسبت‌به افزایش فعالیت فیزیکی موفقیت بیشتری در لاغری دارد. البته برای دریافت بهترین نتیجه، باید کاهش کالری دریافتی با تمرینات ورزشی همراه شود.

اگر بخواهید برای کاهش وزن تنها به تمرینات ورزشی تکیه کنید، ممکن است نتیجه‌ی معکوس دریافت کنید. ورزش روی هورمون‌های گرسنگی و اشتها اثر می‌گذارد و پس از تمرینات بدنی، شما را به‌طرز چشمگیری گرسنه‌ می‌کند. کلاین می‌گوید: «یک ساعت پیاده‌روی سریع باعث می‌شود ۴۰۰ کیلوکالری انرژی بسوزانید. سپس گرسنه می‌شوید و می‌روید نوشابه و پیتزا می‌خورید. درنتیجه بیشتر از کالری‌ مصرفی، کالری دریافت می‌کنید.» شاید همیشه بعد از ورزش پیتزا و نوشابه نخورید، ولی بیشترِ افراد تمایل دارند کالری‌ سوزانده‌ را جبران کنند.

پروفسور دیوید الیسون می‌گوید: «این روشِ تطبیق بدن است. براساس قوانین فیزیک، هر عملی عکس‌العملی دارد. به‌نظر می‌رسد این قانون در سیستم‌های زیستی نیز صدق می‌کند. به همین دلیل اغلب ما در بیشتر مواقع، تاثیر نوعی درمان خاص را دست‌بالا می‌گیریم، زیرا عکس‌العمل طبیعی بدن را لحاظ نمی‌کنیم. به‌عنوان‌مثال کسانی که به‌جای آسانسور از پله‌ها استفاده می‌کنند یا به پیاده‌روی شبانه می‌روند یا کالری دریافتی‌شان را کاهش می‌دهند، نتیجه‌ی موردانتظارشان را مشاهده نمی‌کنند، زیرا آنها مکانیسم‌های تطبیقی بدن را در نظر نمی‌گیرند که می‌تواند تأثیر این فعالیت‌ها را خنثی کند.»

مشکل دیگرِ ورزش بدون رژیم غذایی مناسب، خستگی است. در این مواقع نیز دوباره بدن در برابر خستگی عکس‌العمل نشان می‌دهد. کلاین می‌گوید: «اگر تمرینات ورزشی خسته‌تان کنند، احتمال کم‌تحرکی‌تان در ادامه‌ی روز افزایش می‌یابد و ممکن است در پایان روز هیچ کالری اضافه‌ای از دست نداده باشید.» هر روز بخشی از کالری از طریق فعالیت‌های بدنی روزمره مصرف می‌شود. اگر تمرینات ورزشی باعث بی‌تحرکی ما در ادامه‌ی روز شوند، انرژی‌ای را که قرار بود به‌طور عادی مصرف کنیم، مصرف نخواهیم کرد. درنتیجه انرژی مصرفی در طول تمرین ورزشی به‌نوعی با بی‌تحرکی جبران می‌شود.

• ورزش به بهبود مشکلات سوخت‌وساز کمک می‌کند، مخصوصا برای حفظ وزن

جیمز هیل استاد دانشگاه کلرادو می‌گوید: «افراد عادت دارند به مطب دکتر بروند و بگویند سوخت‌وساز من مشکل پیدا کرده است. ما تا همین اواخر هیج مدرکی برای اثبات این ادعا نداشتیم، ولی اکنون مدارکی وجود دارد.» شاید ورزش به اندازه‌ی تغذیه در کاهش وزن مؤثر نباشد، اما ازجهتی‌دیگر اهمیت ویژه‌ای دارد و آن هم کمک به تنظیم دوباره‌ی سوخت‌وساز بدن است.

هیل در ادامه می‌گوید:‌ «بسیاری از اطلاعات ما در این حوزه از تحقیقات ناسا درباره‌ی استراحت در بستر به‌دست آمده است. پس از چند روز بی‌تحرکی، سوخت‌وساز بدن شروع به تغییر می‌کند و ضعیف می‌شود. با افزایش مجدد تحرک، سوخت‌وسازتان دوباره تغییر می‌کند.» شاید سوخت‌وسازتان هرگز به‌طور کامل به حالت اولیه‌ی خود بازنگردد، ولی تحرک روزمره‌ می‌تواند تا حد زیادی سوخت‌وسازتان را به حالت اولیه‌ی خود بازگرداند.

به همین علت، با اینکه در مرحله‌ی کاهش وزن، ورزش تأثیر کمتری نسبت‌به تغذیه دارد، در مرحله‌ی حفظ وزن، اهمیت ویژه‌ای خواهد یافت. مایکل ینسن دکترای پزشکی از مایو کلینیک می‌گوید: «ورزش برای جلوگیری از بازگشت وزنی که کم کرده‌اید، بسیاربسیار ضروری است. در افرادی که فعالیت بدنی ندارند، احتمال بازگشت وزن بیشتر است. بخشی از این تأثیر به‌ این خاطر است که با فعالیت بدنی مقداری کالری می‌سوزانید. این‌گونه می‌توانید انعطاف بیشتری در رژیم غذایی‌تان ایجاد کنید و بدون افزایش وزن، غذای بیشتری بخورید.»

• مجبورید برای حفظ وزن‌تان بیشتر از خیلی‌ها تلاش کنید

تمرینات ورزشی می‌توانند سوخت‌وسازتان را تاحدی بهبود دهند، ولی واقعیتِ ترسناک این است که شاید سوخت‌وسازتان هیچ‌وقت مانند قبل از افزایش وزن‌تان نشود. بنابراین اگر قبلا چاق بودید یا اضافه‌وزن داشتید و اکنون وزن‌تان را کاهش داده‌اید، باید برای حفظ وزن فعلی‌تان بیشتر از کسانی تلاش کنید که تا حالا اضافه‌وزن نداشته‌اند. هیل می‌گوید: «اگر برای مدتی چاق یا بی‌تحرک بوده‌اید، اکنون که لاغر شده‌اید، باید تلاش بیشتری برای حفظ وزن‌تان بکنید، زیرا سوخت‌وسازتان هیچ‌وقت به وضعیت عادی برنمی‌گردد.» کنارآمدن با این واقعیت تلخ مهم است. بنابراین ناامید نشوید از اینکه باید از دوست‌تان که تا حالا اضافه وزن نداشته است، بیشتر تلاش کنید.

افزایش حجم عضلات به شما کمک می‌کند در طول روز مقدار بیشتری کالری بسوزانید، اما ممکن است مجبور شوید برای افزایش عضلات تا مدتی تمرینات هوازی سخت‌تری را دنبال کنید. هیل می‌گوید:‌ «شاید به‌نظر منصفانه نیاید، ولی این شرایط قابل‌تغییر نیست. شما با درک این موضوع، می‌توانید خودتان را بهتر برای مواجهه با آن آماده کنید.»

• هیچ ترکیب جادویی‌ای از غذاها وجود ندارد

اغلبِ ما گمان می‌کنیم اگر بتوانیم ترکیب درست غذاها را کشف کنیم، می‌توانیم به‌طور جادویی وزن کم کنیم یا وزن خود را حفظ کنیم. انواع‌واقسام رژیم‌ها مانند رژیم کم‌کربوهیدرات، رژیم کم‌چربی، رژیم غذایی با گلوکز پایین و… وجود دارند. ینسن می‌گوید به‌نظر نمی‌رسد که صرفا یک رژیم درست وجود داشته باشد. همچنین شواهدی وجود ندارد که ثابت کند نوعی رژیم غذایی خاص با سوخت‌وساز خاص یک فرد سازگاری بیشتری دارد. او می‌گوید: «اینکه ترکیبی جادویی از غذاها وجود دارد که می‌تواند با سوخت‌وساز خاص بدن‌تان فعل‌وانفعالاتی بسازد و به‌طور جادویی لاغرتان کند، افسانه‌ای بیش نیست. ما می‌دانیم که هر رژیم لاغری به‌شرطی می‌تواند مؤثر باشد که آن را به‌طور دائم دنبال کنید. هیچ رژیم غذایی جادویی‌ای وجود ندارد. تنها شرط موفقیتِ این رژیم‌ها این است که آنها را به‌درستی دنبال کنید.»

• کالری‌ها با هم برابرند

براساس قانون بقای انرژی، تنها تعداد کالری مهم است، نه منبع تأمین آن. کاهش وزن در رژیم غذایی توئینکی شاهدی بر این اصل است. مارک هاب، پروفسور تغذیه‌ در دانشگاه کانزاس توانست با خوردن هله‌هوله‌ها نزدیک به ۱۲ کیلوگرم از وزنش را کم کند و تأییدی بر نظریه‌ی دیوید کاتز، دکتری پزشکی از دانشگاه ییل باشد. کاتز درمورد اینکه کالری‌ها فرقی با هم ندارند، مطالب بسیاری نوشته است.
ماریون نستل، استاد دانشگاه نیویورک می‌گوید: «حداقل در تئوری و گاهی در عمل برای بدن فرقی ندارد کالری از چه غذایی تأمین می‌شود. کالری، کالری است. چه غذای سالم بخورید، چه غذای ناسالم، وزن‌تان افزایش می‌یابد. اما از نقطه‌نظر سلامت بهتر است از غذاهای سالم مانند سبزیجات، بیشتر استفاده کنید. پرخوری در هله‌هوله‌ها راحت‌تر از پرخوری در غذاهای سالم است. اما این امکان وجود دارد که فرد در مصرف غذاهای سالم نیز پرخوری کند.»

شاید کالری‌های دریافتی از منابع مختلف برابر باشند، ولی اهمیت منبع کالری به‌خاطر دلایل دیگری است. کیفیت کالری دریافتی می‌تواند بر کمیت کالری‌ای که دریافت می‌کنیم نیز اثر بگذارد. به‌عنوان‌مثال کسی نمی‌تواند در خوردن سبزیجات زیاده‌روی کند. بنابراین در عمل ممکن است ارزش کالری‌ها متفاوت باشد. منبع تأمین کالری می‌تواند بر احساس سیری اثر بگذارد. بخشی از این موضوع، روانی است و بخشی دیگر زیستی. شرکت‌های صنایع غذایی در زمینه‌ای به‌نام «نقطه‌ی برکت» (bliss point) تحقیقات بسیاری کرده‌اند. در نقطه‌ی برکت تلاش بر این است که فرمولاسیون غذاها طوری باشد که دل‌پذیری محصول موردنظر افزایش یافته و مصرف‌کننده پس از مصرف مقدار بیشتری سیر شود. شرکت‌های غذایی باتوجه‌به نقطه‌ی برکت، محصولات‌شان را به‌گونه‌ای فراوری می‌کنند که مصرف‌کننده بیشترین مقدار ممکن از آن غذا را مصرف کند. در مقابلِ نقطه‌ی برکت،‌ تحقیقات دانشگاه هاروارد درباره‌ی «شاخص کیفیت کلی تغذیه»، نشان می‌دهد هرچه میزان مواد مغذی در غذای مصرفی بیشتر باشد، احتمال اینکه فرد زودتر سیر شود، بیشتر است.

درست است که نوع غذای مصرفی‌تان می‌تواند در درازمدت بر ویژگی‌های سوخت‌وسازتان (پروفایل متابولیک) اثر بگذارد، اما اگر بخواهیم به‌طور خلاصه بگوییم، اولین شرط لاغری، کاهش کالری دریافتی است. بنابراین بهتر است به‌جای غذاهای پرکالری و کم‌ارزش، غذاهای کم‌کالری‌تر و مغذی‌تر را جایگزین کنید. غذاهایی که حجم بیشتر، انرژی کمتر، کیفیت پروتئین بالاتر، شاخص گلوکز پایین‌تر و فیبر بیشتری دارند؛ چنین موادی را بیشتر در برنامه‌ی غذایی‌تان بگنجانید.

• مغزتان همه‌چیز را کنترل می‌کند

چاقی و اضافه‌وزن تقصیر بدن یا سوخت‌‌وساز نیست، بلکه مغز عامل بروز این پدیده است. همه‌ی ما می‌دانیم که تصمیمات اشتباه‌مان به‌طور مستقیم بر افزایش وزن‌مان اثر می‌گذارند و تصمیمات درست‌مان به کاهش آن کمک می‌کنند. مشکل اصلی این است که تصمیمات اشتباه‌مان در درازمدت بر نحوه‌ی تصمیم‌گیری مغزمان نیز اثر می‌گذارند و به‌طور شگفت‌انگیزی واکنش مغزمان به سیری و گرسنگی را تغییر می‌دهند. هر الگوی رفتاری‌ای می‌تواند در درازمدت بر مسیر عصبی ما اثر بگذارد و پرخوری نیز از این قاعده مستثنا نیست.

خبر خوب این است که شواهدی وجود دارد که نشان می‌دهند مغز می‌تواند تا حد زیادی الگوهای رفتاریِ به‌وجودآمده را اصلاح کند، مانند محدودکردن کالری دریافتی، انتخاب غذاهای سالم و ورزش‌کردن. ممکن است عملکرد هورمون‌های گرسنگی و سیری به بخش‌هایی از مغز آسیب وارد کرده باشد، ولی این تأثیرات را در گذر زمان تا حد زیادی می‌توان برطرف‌ کرد. مانند تغییر هر عادت رفتاری دیگر، کلید موفقیت در این راه هم تلاش، تمرین و صبر است. ما می‌خواهیم در اینجا الگویی رفتاری را تغییر دهیم. هیل می‌گوید: «ادعاهایی مبنی بر اینکه می‌توانید در عرض ۱۲ هفته تمام اصلاحات را در مغزتان ایجاد کنید، ساختگی هستند. ما باید سیم‌کشی مغزمان را عوض کنیم. علم نوروبیولوژی (زیست‌شناسی عصبی) به ما درمورد افزایش وزن و کاهش آن توضیحاتی داده است. مدت‌ها طول می‌کشد تا بتوانیم عادت‌های خود را تغییر دهیم. شاید ماه‌ها یا سال‌ها طول بکشد، ولی درنهایت اتفاق خوبی می‌افتد.»

بنابراین اگر به‌طور خلاصه بخواهیم بگوییم، برای لاغریِ هرچه‌زودتر، کالری دریافتی‌تان را کاهش دهید، بهتر غذا بخورید، ورزش کنید و مهم‌تر از همه اینکه یادتان باشد این تمرینی است که باید مدت‌ها (ماه‌ها یا سال‌ها) تکرار کنید. باید برای حفظ وزن‌تان بیشتر از دوستان‌تان و کسانی که هیچ‌وقت اضافه‌وزن نداشته‌اند، تلاش کنید. فراموش نکنید پشت تمام این تصمیمات‌، مغزتان قرار دارد. مغزتان نیز مانند بدن‌تان در برابر تغییراتی که ایجاد کنید، عکس‌العمل نشان می‌دهد و خوشبختانه اصلاح‌پذیر است.

• برگرفته از: وبسایت Forbes

نوشته شش راه برای کاهش وزن که توسط علم تایید شده! اولین بار در پرو جیم پدیدار شد.

باید بدانید حتی وقتی آن‌قدرها هم اضافه‌وزن ندارید اگر در محدوده‌ی شکم، چربیِ زیادی داشته باشید در خطر مشکلات سلامتیِ فراوانی هستید و باید راهی برای خلاص شدن از آن پیدا کنید. اگر می‌خواهید در این‌باره بیشتر بدانید و قصد دارید برای افزایش سلامتی‌ آب کردن شکم و پهلو را در برنامه‌ی سلامتی‌ خود بگنجانید با این نوشته همراه شوید و با به کار گرفتن نکات آن که همگی از تحقیقات علمی به دست آمده‌اند هوشمندانه به جنگ چربی‌های شکمی بروید و سایز شکم خود را کاهش دهید.

واقعیت این است که اضافه وزن داشتن الزاما معادل با بیماری نیست. در حقیقت آدم‌های دارای اضافه وزن فراوانی هستند که در کمال سلامت به سر می‌برند؛ به عکس بسیاری از آدم‌هایی که وزن معمولی دارند به مشکلات متابولیکیِ (سوخت‌و‌ساز) مرتبط با چاقی دچارند. این مسئله به این خاطر است که چربی زیر پوست، حداقل از منظر سلامتی، مشکل مهمی نیست و بیشتر جنبه‌ی زیبایی آن مشکل آفرین است. اما چربی انباشته در حفره‌ی شکم یا همان چربی شکمی است که بزرگ‌ترین مشکلات سلامتی را برای ما به وجود می‌آورد.

چربی شکم را معمولا با اندازه‌گیری دور کمر می‌سنجند. این کار را می‌توانید با متر نواری در خانه انجام بدهید. دور کمر بیش از ۱۲۰ سانتی‌متر در مردان و بیشتر از ۸۸ سانتی‌متر در زنان به عنوان چاقیِ شکمی شناخته می‌شود.

روش‌های ثابت‌شده‌ای برای کاهش چربی وجود دارد که چربی‌های شکمی را بیشتر از بخش‌های دیگر بدن هدف قرار می‌دهند این روش‌ها را با هم مرور می‌کنیم:

• مصرف قند‌ها، شکر و نوشیدنی‌های شیرین را کنار بگذارید

شکرهای افزوده را می‌توان شکر پنهان نامید زیرا گاهی نمی‌دانیم در خوراکی‌هایی که می‌خوریم تا چه اندازه شکر وجود دارد. شکر ماده‌ای بسیار ناسالم است. مطالعات نشان می‌دهند مصرف خوراکی‌های حاوی شکر اثر مخرب خاصی روی سلامت متابولیکی بدن می‌گذارد.

نیمی از شکر را گلوکز و نیمی دیگر را فروکتوز تشکیل می‌دهد. در حالی که تمام سلول‌ها قادرند گلوکز را تجزیه کنند و به مصرف برسانند فروکتوز روند دیگری را در بدن طی می‌کند. تنها اندامی که می‌تواند شکر را مصرف کند کبد است زیرا تنها کبد انتقال‌دهنده‌ی لازم را برای این کار در اختیار دارد. زمانی که شکر تصفیه‌شده می‌خورید کبدتان را در فروکتوز غرق می‌کنید و کبد این مقدار اضافه را تماما به چربی تبدیل می‌کند.

مطالعات فراوانی نشان داده‌اند که شکر زیاد، معمولا به دلیل مقدار زیاد فروکتوز، می‌تواند به افزایش تجمع چربی در شکم منجر شود. برخی حدس می‌زنند این مکانیسم عامل اثرات مضر شکر روی سلامتی است. شکر، چربی شکم و کبد را افزایش می‌دهد که به مقاومت انسولینی و مشکلات متابولیکی فراوان دیگر می‌انجامد.

در این میان مصرف شکر به صورت مایع حتی بدتر است. مغز کالری‌های دریافتی مایعات را مانند کالری‌ مواد جامد ثبت نمی‌کند، بنابراین وقتی نوشیدنی‌های شیرین‌شده با شکر می‌نوشید، در مجموع کالری بیشتری وارد بدن‌تان می‌کنید.

مطالعات نشان داده است که به ازای مصرف روزانه یک سهم (serving) نوشیدنی‌های حاوی شکر، خطر چاقی در کودکان تا ٪۶۰ افزایش می‌یابد.

تصمیم بگیرید که شکر را در رژیم روزانه‌ی خود به حداقل برسانید و نوشیدنی‌های شیرین را مطلقا مصرف نکنید.

این نوشیدنی‌ها شامل انواع نوشابه‌های شیرین شده با شکر، آب میوه‌ها و نوشیدنی‌های ورزشی پُرشکر می‌شود.

به یاد داشته باشید که هیچ یک از توصیه‌های بالا درباره‌ی میوه‌های کامل که خوراکی‌هایی بسیار سالم و سرشار از فیبر هستند صادق نیست. فیبرِ میوه‌ها اثر منفی فروکتوز آنها را تخفیف می‌دهد. مقدار فروکتوزی که از میوه‌ها به بدن می‌رسد در برابر مقداری که در یک رژیم مملو از مواد شیرین مصرف می‌شود ناچیز است.

اگر قصد دارید مصرف شکر را محدود کنید باید به برچسب خوراکی‌هایی که می‌خرید دقت کنید. بسیاری از موادی که در فروشگاه‌ها وجود دارد حاوی مقادیر بالای شکر هستند که معمولا آنها را نادیده می‌گیریم.

نکته‌ی مهم: مصرف بیش از اندازه‌ی شکر، به خصوص نوشیدنی‌های شیرین مانند نوشابه‌ها، ممکن است محرک عمده‌ی تجمعِ چربی در شکم باشند.

• مصرف پروتئین را افزایش بدهید

مصرف مقدار بیشتری پروتئین می‌تواند یک استراتژی عالی بلند‌مدت برای کاهش چربی شکم باشد. وقتی صحبت از کاهش وزن در میان است پروتئین مهم‌ترین درشت‌مغذی (macronutrient) به حساب می‌آید. تحقیقات نشان می‌دهد پروتئین هوس‌های غذایی را تا ۶۰٪ درصد کاهش می‌دهد، متابولیسم را به اندازه‌ی ۸۰ تا ۱۰۰ کالری در روز بالا می‌برد و به شما کمک می‌کند که ۴۴۱ کالری در روز کمتر مصرف کنید.

اگر قصد کاهش وزن دارید، احتمالا یگانه تغییر رژیم غذایی که بیشترین کارآمدی را برایتان به دنبال خواهد داشت این است که به رژیم‌تان مواد پروتئینی اضافه کنید. برخی شواهد نشان می‌دهد که پروتئین مشخصا در مقابله با چربی‌های شکم کارساز است. در یک تحقیق معلوم شد مقدار و کیفیت پروتئین مصرفی نسبت عکس با چربی‌های شکم دارد. به این معنا که افرادی که پروتئین بهتر و با کیفیت‌تری مصرف می‌کنند چربی شکمی بسیار کمتری دارند. تحقیق دیگری در دانمارک ارتباط مصرف پروتئین را با کاهش معنی‌دار خطر بروز چربی‌های شکمی در یک دوره‌ی ۵ ساله تصدیق کرد. این تحقیق همچنین نشان داد کربوهیدرات‌های فرآوری شده و روغن‌ها با افزایش چربی شکم مرتبط هستند در مقابل سبزیجات و میوه‌ها با کاهش میزان این چربی‌ها ارتباط دارند.

در بسیاری از مطالعاتی که پروتئین را برای کاهش چربی‌های شکم مفید دانسته‌اند ۲۵ تا ۳۰ درصد کالری روزانه از پروتئین تأمین شده است. این مقدار پروتئینی است که باید در رژیم‌تان به آن برسید تا نتایج بالا را تکرار کنید. پس تلاش کنید مصرف غذاهای با پروتئین‌ بالا مانند تخم‌مرغ، ماهی، غذاهای دریایی، حبوبات، مغزها، گوشت، محصولات لبنی و برخی از دانه‌های کامل را در برنامه‌ غذایی‌تان افزایش بدهید.

اگر برای دریافت پروتئین از رژیم غذایی خود مشکل دارید استفاده از یک مکمل پروتئینی باکیفیت مانند پروتئین وِی (whey protein) راهی سالم و آسان برای افزایش میزان پروتئین دریافتی شماست.

اگر از رژیم گیاه‌خواری پیروی می‌کنید درباره‌ی اینکه چگونه می‌توانید پروتئین دریافتی خود را بالا ببرید این مقاله‌ی چطور را مطالعه کنید.

نکته‌ی اضافی: سعی کنید غذای خود را با روغن نارگیل بپزید. برخی شواهد نشان می‌دهند که مصرف ۳۰‌mL (حدود دو قاشق سوپ‌خوری) روغن نارگیل در روز چربی شکمی را به مقدار کمی کاهش می‌دهد.

نکته‌ی مهم: خوردن پروتئین کافی راهی بسیار مؤثر در کاهش وزن است. برخی مطالعات تأیید می‌کنند که مصرف پروتئین خصوصا در برابر تجمع چربی شکم مؤثر است.

• مصرف کربوهیدرات‌ها را در رژیم‌تان کاهش دهید

محدودیت کربوهیدرات راه بسیار مؤثری برای آب کردن پهلو و شکم است. تحقیقات نشان می‌دهند زمانی که افراد کربوهیدرات مصرفی‌شان را محدود می‌کنند، اشتهایشان کاهش می‌یابد و وزن کم می‌کنند. بیش از بیست تحقیق علمی نشان داده‌اند که در رژیم‌های کم‌‌کربوهیدرات ۲ تا ۳ بار بیشتر از رژیم‌های کم‌چربی وزن کم می‌شود. حتی در شرایطی که گروه افراد با رژیم کم‌کربوهیدرات در مقدارِ مصرفِ کالری آزاد بودند و افراد گروه رژیم کم‌چربی تحت محدودیت کالری و گرسنگی قرار داشتند هم این نتایج صحت داشت.

علاوه براین، رژیم‌های کم‌کربوهیدرات آب بدن را به سرعت کم می‌کنند، که افراد می‌توانند نتایج آن را تقریبا بلافاصله ببینند. تفاوت زیادی روی ترازو در عرض چند روز دیده می‌شود. همچنین در تحقیقاتی که رژیم‌های کم کربوهیدرات را با رژیم‌های کم‌چربی مقایسه کرده‌اند رژیم‌های کم‌کربوهیدرات به طور خاص چربی‌های شکم، کبد و اطراف اندام‌های داخلی را هدف گرفته‌اند. این یعنی به طور خاص در رژیم کم‌کربوهیدرات میزان زیادی از چربی‌ای که بدن از دست می‌دهد از نوع چربی خطرناک و مولد بیماری در ناحیه‌ی شکمی است.

تنها اجتناب از کربوهیدرات‌های فرآوری‌شده (نان سفید، ماکارونی و…)، به خصوص اگر مقدار پروتئین مصرفی‌تان را بالا نگه دارید برای این منظور کفایت می‌کند.

اما اگر قصد کاهش سریع وزن دارید (که متخصصان این کار را توصیه نمی‌کنند) می‌توانید میزان کربوهیدرات مصرفی روزانه‌تان را به ۵۰ گرم برسانید. این کار بدن را در حالت کتوزیس (ketosis) قرار می‌دهد که طی آن اشتها کاهش می‌یابد و بدن برای دست‌یابی به انرژی عمدتا به سراغ سوزاندن چربی‌ها می‌رود.

البته رژیم کم‌‌کربوهیدرات در کنار کمک به کاهش وزن می‌تواند فواید دیگری نیز داشته باشد. این رژیم می‌تواند در دیابت نوع ۲ نجات‌دهنده‌ی زندگی فرد باشد.

نکته مهم: تحقیقات نشان می‌دهند رژیم کم‌کربوهیدرات به خصوص برای خلاص شدن از چربی‌های ناحیه شکمی، اطراف اندام‌های داخلی و درون کبد مؤثر است.

• خوراکی‌های فیبردار مصرف کنید، به خصوص از نوع فیبر محلول

فیبرهای غذایی اساسا مواد غیرقابل هضم گیاهی هستند. اغلب ادعا می‌شود که مصرف مقادیر زیاد فیبر به کاهش وزن کمک می‌کند. این مطلب گرچه صحیح است اما باید دقت کرد که همه‌ی فیبرها یکسان نیستند. به نظر می‌رسد بیشتر نوع فیبر محلول در آب و چسبنده (viscous) است که به کم کردن وزن کمک می‌کند. این فیبرها با آب ترکیب می‌شوند و ماده‌ی ژل‌مانند ضخیمی را شکل می‌دهند که روی سطح روده قرار می‌گیرند.

این ژل می‌تواند سرعت حرکت غذا را در طول مسیر گوارشی به میزان زیادی آهسته کند که هضم و جذب مواد مغذی در زمان طولانی‌تری اتفاق بیفتند. نتیجه‌ی نهایی این مسئله احساس سیری طولانی‌تر و کاهش اشتهاست.

یک مطالعه‌ی مروری نشان داد افزودن ۱۴ گرم فیبر روزانه به رژیم غذایی با کاهش ۱۰٪ در مصرف کالری و کاهش وزنی معادل با دو کیلو در بازه‌ی زمانی ۴ ماهه مرتبط است. در یک تحقیق ۵ ساله مشخص شد بین خوردن روزانه ۱۰ گرم فیبر محلول با کاهش ۳.۷٪ درصدیِ چربیِ حفره‌ی شکمی ارتباط وجود دارد. در این تحقیق ارتباطی بین خوردن فیبر با کاهش چربیِ زیرپوستی پیدا نشد. معنی این تحقیقات این است که فیبر محلول می‌تواند در کاهش چربی‌های مضر شکم مفید باشد.

بهترین راه افزایش میزان فیبر مصرفی استفاده‌ی بیشتر از سبزیجات و میوه‌هاست. سبزیجات و همچنین برخی غلات مانند جو دوسر منبع مناسبی برای تأمین فیبر هستند. همچنین می‌توانید از مکمل‌های فیبر محلول در آب مانند گلوکومان‌ها (Glucomannan) استفاده کنید. این فیبر چسبناک‌ترین فیبر غذایی موجود است و در مطالعات بسیاری اثر کاهش وزن آن مشاهده شده است.

نکته‌ی مهم: شواهدی وجود دارد که فیبرهای محلول در آب می‌توانند چربی‌های شکم را کاهش دهند که این خود به ارتقای سلامت متابولیکی بدن می‌انجامد.

• ورزش در آب کردن شکم و پهلو بسیار تأثیر‌گذار است

برای اهمیت ورزش دلایل مختلفی وجود دارد. ورزش یکی از بهترین کارهایی است که اگر بخواهید زندگی طولانی و سالمی داشته باشید و از بیماری‌ها دوری کنید می‌توانید انجام بدهید. برشمردن تمام فواید ورزش برای سلامتی خارج از حوصله‌ی این نوشته است، اما باید اشاره کرد که به نظر می‌رسد ورزش در آب کردن شکم و پهلو مؤثر است.

دقت کنید که در اینجا از ورزش‌های مخصوص ناحیه‌ی شکم صحبت نمی‌کنیم. کاهش چربی موضعی (به معنی کم کردن چربی در یک نقطه از بدن) ممکن نیست و انجام دراز‌ونشست‌های بی‌وقفه به شما کمک نمی‌کند چربی شکم‌تان را آب کنید.

در یک تحقیق مشخص شد با انجام ۶ هفته‌ای ورزش‌های شکمی هیچ اثر قابل اعتنایی در اندازه‌ی دور کمر و مقدار چربی حفره‌ی شکمی ایجاد نمی‌شود که با اندازه‌گیری مشخص و قابل بیان باشد. اما می‌توان گفت انواع دیگری از ورزش‌ها می‌توانند بسیار مؤثر باشند. مطالعات بسیاری نشان می‌دهند ورزش‌های هوازی مانند پیاده‌روی، دویدن، شنا و غیره موجب کاهش عمده‌ی چربی شکمی می‌شوند. مطالعه‌ی دیگری نشان می‌دهد ورزش به طور کامل از تجمع مجدد چربی شکمیِ کاهش یافته بعد از کاهش وزن جلوگیری می‌کند. این یافته اهمیت ورزش را در دوره‌ی حفظ وزنِ کاهش یافته روشن می‌کند. ورزش همچنین به کاهش التهاب، سطوح قند خون و تمام مشکلات متابولیکی مرتبط با چاقی شکمی منجر می‌شود.

نکته‌ی مهم: ورزش می‌تواند برای کاهش چربی شکمی بسیار مفید باشد. علاوه بر این فواید بسیاری برای سلامتی دارد.

• به برنامه‌ی غذایی‌تان دقت کنید تا مشخص شود چه غذاهایی‌ می‌خورید و به چه مقدار

آنچه می‌خورید اهمیت دارد. این را تقریبا همه می‌دانیم. گرچه جای تعجب است که اغلب افراد از آنچه می‌خورند اطلاعات زیادی ندارند. مردم فکر می‌کنند دارند از رژیم «پُر پروتئین»، «کم‌کربوهیدرات» یا امثال اینها استفاده می‌کنند اما میزان پروتئین یا کربوهیدرات مورد نیازشان را بیش‌تر یا کمتر از حد لازم تخمین می‌زنند.

فکر می‌کنم برای هر فردی که می‌خواهد رژیم غذایی بهینه‌ای داشته باشد، توجه دقیق به خوراکی‌هایی که می‌خورد برای مدتی ضرورت دارد. منظورمان این نیست که تمام عمر پیمانه‌پیمانه و با شمردن کالری‌ها غذا بخورید، اما انجام گاه‌به‌گاه این کار به مدت چند روز، به شما کمک می‌کند مواردی را که نیاز به تغییر دارند پیدا کنید. اگر می‌خواهید مصرف پروتئین خود را، همان‌طور که بالاتر گفته شد، به ۲۵ تا ۳۰ درصد کالری روزانه‌تان برسانید. خوردنِ بیشتر غذاهای سرشار از پروتئین کافی نیست. بلکه در حقیقت باید آن را اندازه‌ بگیرید و تعدیل و تنظیم لازم را انجام بدهید تا به هدف دست پیدا کنید.

برای این کار باید بدانید بسته به هدف‌تان چه مقدار کالری لازم دارید و هر خوراکی چه مقدار کالری دارد. مقدار کالری مواد غذایی و اطلاعات تغذیه‌ای مربوط را می‌توانید با استفاده از اپ‌های محاسبه‌ی کالری به‌دست آورید. علاوه بر این برخی از این برنامه‌ها می‌توانند بر اساس سن، جنسیت، قد، وزن و سبک زندگی شما، میزان کالری مورد نیازتان را برای حفظ وزن فعلی یا کاهش وزن به روش علمی محاسبه کنند.

وقتی برای مدتی اطلاعات تغذیه‌ای و کالری‌های مصرفی خود را ثبت و ضبط کنید آنچه را که نیاز به تغییر دارد پیدا می‌کنید. این کار را هر چند ماه یک‌بار به مدت چند روز انجام دهید.

• منبع: وبسایت health line

نوشته شش روش آب کردن چربی های شکم، بر اساس علم اولین بار در پرو جیم پدیدار شد.

شما جهت انجام کارهای روزمره به مواد مغذی نیاز دارید. اگر شیوه زندگی شما با ورزش همراه است به تغذیه خود بسیار توجه کنید. اگر تغذیه را به درستی رعایت کنید انرژی مورد نیاز بعد از تمرین برای ماهیچه های خود را فراهم کرده، در غیر این صورت امکان وجود سرگیجه و خستگی بعد از تمرین برای بدن شما وجود دارد.”موز” یک تامین کننده مناسب برای مواد مغذی مورد نیاز بدن شما بخصوص در زمانی که به صورت مرتب ورزش میکنید است و در سلامتی شما نقش بسیار مهمی دارد.

• پتاسیم نقش مهمی در بهبود عملکرد عضله ایفا می کند

کمبود پتاسیم منجر به گرفتگی عضلانی شده، در طول ورزش، بدن شما از طریق عرق کردن پتاسیم را از دست داده و در دوره های فعالیت بدنی طولانی مدت می تواند میزان پتاسیم را به میزان قابل توجهی کاهش دهد. طبق گفته موسسه لینوس پالینگ، خوردن یک موز بزرگ باعث افزایش به طور متوسط ۴۸۷ میلی گرم پتاسیم یا ۱۰ درصد از مصرف روزانه شما می شود.

• منگنز؛ کلیدی موثر در افزایش متابولیسم بدن

منگنز در فیزیولوژی بدن دارای نقش های متعددی می باشد، نقش در توسعه استخوان و بهبود زخم ها از جمله مواردی است که توسط این ماده صورت می گیرد. متابولیسم (سوخت و ساز) بدن وابسته به منگنز می باشد، زیرا این ماده کمک کرده، که بدن انرژی مورد نیاز را از رژیم غذایی شما دریافت کند. همچنین میتوان به نوعی تعبیر کرد که منگز بیشتر یعنی عملکرد بهتر در ورزش! طی گزارشی توسط موسسه لینوس پالینگ گفته شده که یک موز بزرگ ۰٫۳۷ میلیگرم منگنز دارد، که به طور متوسط برای زنان ۲۱ درصد و برای مردان ۱۷ درصد مصرف آن توصیه می شود.

• کربوهیدرات

مصرف موز علاوه بر بهبود عملکرد شما در طول ورزش، کربوهیدرات را در بدن شما فراهم می کند. وقتی فعالیت بدنی دارید، عضلات شما از گلیکوژن، یک نوع کربوهیدرات، به عنوان سوخت استفاده می کنند. خوردن منابع کربوهیدرات باعث افزایش استقامت شما شده، در حالی که رژیم غذایی کم کربوهیدرات باعث کاهش استقامت می شود. خوردن موز کمک می کند تا کربوهیدرات از دست رفته بدن خود را مجددا بدست آورید. هر موز بزرگ حدوداً حاوی ۳۱ گرم کربوهیدرات است.

• ملاحظات

بهتر است قبل از تمرین بجای خوردن موز یک غذای مناسب میل کنید. خوردن موز قبل از ورزش ممکن است توانایی ورزشی شما را کاهش دهد زیرا بدن به جای هدایت جریان خون بسمت عضلات جهت بهبود عملکرد، مجبور است  جریان خون را به معده و روده خود هدایت کند تا درگیر عملکرد هضم شوند. توصیه میکنیم یکساعت قبل از رفتن به تمرین موز بخورید تا بدن زمان کافی جهت هضم آن را داشته باشد. Go Ask Alice، یک سرویس ارائه شده توسط دانشگاه کلمبیا، پیشنهاد میکند پس از ورزش، موز بخورید تا مواد مغذی بدن خود را پس از یک تمرین سخت بازسازی کنید.

• منبع: بخش تغذیه سالم وبسایت sfgate

نوشته مزایای مصرف موز در بهبود عملکرد ورزش اولین بار در پرو جیم پدیدار شد.

بهترین زمان برای ورزش کردن زمانی است که بتوانید ورزشتان را به طور مستمر، در همان زمان انجام دهید. تأثیرات مثبت ورزش تنها زمانی ملموس هستند که شما ورزش را به طور منظم انجام دهید. پس اگر تنها زمان روز که می توانید به طور مداوم ورزش کنید ساعت ۶ صبح باشد، پس همان ساعت بهترین زمان ورزش برای شماست.

ولی اگر فرض کنیم که برنامه روزانه شما کاملاً خالی باشد، تعهدات کاری، درسی و خانوادگی نداشته باشید و بتوانید در هر ساعتی از شبانه روز ورزش کنید، در آن صورت موارد زیر را برای انتخاب بهترین زمان تمرین در نظر داشته باشید.

• زمان تمرین

شواهد علمی اثبات کرده که قدرت ماکسیمم و عملکرد ورزشی می تواند در طول روز متغیر باشد که کمترین میزان آن، ابتدای صبح و حداکثر آن بعد از ظهر اتفاق می افتد. این تغییرات در ورزش های با شدت بالا و طول کوتاه مانند وزنه برداری، دو سرعت و تمرینات متناوب شدت بالا نسبت به تمرینات ساب ماکسیمال (کمتر از ماکسیمم توانایی) و شدت پایین با سرعت ثابت، بیشتر قابل مشاهده است.

اکنون می توان گفت آن دسته افرادی که تمرینشان را در روز عقب می اندازند، در واقع از یک سری مزایای فیزیولوژیک بهره مند خواهند شد.

یک توضیح محتمل برای این تغییرات قدرت می تواند تغییر دمای بدن در طول روز باشد که معمولاً بعد از ظهر به حداکثر میزان خود می رسد. افزایش دمای تنه می تواند حالتی مثل گرم کردن (Warm up) غیرفعال را ایجاد کند که واکنش های متابولیک را تسریع بخشیده، انعطاف پذیری لیگامان ها و تاندون ها را افزایش داده و در سطح سلولی نیز سرعت انتقال پتانسیل عمل یا همان سرعت انتقال پیام عصبی، از اعصاب به عضلات شما را بیشتر می کند.

• فراتر از گرم شدن بدن

تغییر دمای بدن در طول روز می تواند تا حدودی تغییرات نیرو و قدرت عضلانی را توضیح دهد، اما تنها عامل تأثیرگذار نیست. شواهدی موجود است که پیشنهاد می کنند بدن در ابتدای روز باید تلاش خیلی بیشتری برای بکارگیری فیبرهای عضلانی کند و سطح فعالیت الکترومایوگرافیک عضلات در صبح پایین تر است. می توان نتیجه گرفت که ورزش در صبح شاید روی تمرینات شدت کم، تأثیر نگذارد اما اگر می خواهید ورزش سنگین انجام دهید، مطمئناً وقتی فقط ۷۵% عضلاتتان فعال هستند، نمی توانید این کار را انجام دهید.

و در نهایت تغییرات هورمونی هم در طول روز اتفاق می افتند که مهم ترین آنها رسیدن هورمون های کورتیزول و تستوسترون به سطح حداکثر می باشد و سپس کاهش هر دو هورمون در ساعت های انتهایی روز. افزایش کورتیزول در صبح، در واقع به ضرر شماست و باعث آسیب عضلانی می شود ولی به نظر می آید که افزایش تستوسترون در صبح در واقع تلاش بدن برای جبران اثرات کورتیزول می باشد.

تمرینات مقاومتی که عصر انجام می شوند، سطح کورتیزول را پایین آورده، واکنش های کاتابولیک (سوخت و ساز منفی) را کم کرده و واکنش های آنابولیک (سوخت و ساز مثبت) را زیاد می کند که درنتیجه باعث افزایش هایپرتروفی عضلانی (بزرگ شدن حجم عضله) می شود.

نمی توان به طور قاطعانه گفت که این تغییرات کوتاه مدت، باعث سازگاری هایی در سایز و قدرت عضلات به صورت طولانی مدت می شوند. تفاوت چندانی در سایز عضلات میان گروه های افرادی که بطور مداوم و مرتب صبح ها یا عصرها ورزش می کنند، وجود ندارد.

برای کسانی که صبح زود ورزش می کنند، شاید به نظر بیاید که شما وقتی دیگران خوابند سخت ورزش می کنید، اما نتیجه کمتری به دست می آورید. ولی چند مورد وجود دارد که به شما خیلی کمک می کند:

• در صورت امکان، در یک محیط گرم ورزش کنید تا دمای تنه تان افزایش پیدا کند و نزدیک به دمای بدنتان در عصر شود.
• اگر طرفدار ورزش در محیط گرم نیستید، وارم آپ (گرم کردن اولیه بدن) را ۵ الی ۱۰ دقیقه طولانی تر کنید تا انعطاف پذیری و تحرک لیگامان ها و عضلاتتان بیشتر شود.
• برای کاهش اثرات افزایش کورتیزول در صبح، قبل از رفتن به باشگاه یک میوه کوچک بخورید و در طول ورزش کمی آمینو اسید مصرف کنید تا جلوی تخریب عضلات را بگیرید.

اگر هیچ راهی مؤثر نبود، در مورد ساعات ورزشتان تداوم و پایداری داشته باشید، چرا که ورزش کردن مداوم در ساعاتی خاص از روز، اثرات تغییرات کوتاه مدت در طول روز را از بین می برد. بنابراین اگر شما به صورت مرتب صبح ها ورزش کنید، می توانید نتیجه خیلی خوب یا حتی بهتری از تمرینات عصر بگیرید.

مهم ترین نکته، تعهد در به باشگاه رفتن مداوم و ادامه دادن آن است.

• منابع:

1. Chtourou, H., Chaouachi, A., Driss, T., Dogui, M., Behm, D. G., Chiari, K., &Suisse, N. (2012).The effect of training at the same time of day and tapering period on the diurnal variation of short exercise performances. The Journal of Strength & Conditioning Research, 26(3), 697-708.
2. Chtourou, H., Driss, T., Souissi, S., Gam, A., Chaouachi, A., &Souissi, N. (2012). The effect of strength training at the same time of the day on the diurnal fluctuations of muscular anaerobic performances. The Journal of Strength & Conditioning Research, 26(1), 217-225.
3. Souissi, N., Gauthier, A., Sesboüé, B., Larue, J., &Davenne, D. (2002).Effects of regular training at the same time of day on diurnal fluctuations in muscular performance. Journal of Sports Sciences, 20(11), 929-937.
4. Bernard, T., Giacomoni, M., Gavarry, O., Seymat, M., &Falgairette, G. (1997). Time-of-day effects in maximal anaerobic leg exercise. European Journal of Applied Physiology and Occupational Physiology, 77(1-2), 133-138.
5. Gauthier, A., Davenne, D., Martin, A., Cometti, G., &Hoecke, J. V. (1996).Diurnal rhythm of the muscular performance of elbow flexors during isometric contractions. Chronobiology International, 13(2), 135-146.
6. Callard, D., Davenne, D., Gauthier, A., Lagarde, D., & Van Hoecke, J. (2000). Circadian rhythms in human muscular efficiency: continuous physical exercise versus continuous rest. A crossover study. Chronobiology International, 17(5), 693-704.
7. Sedliak, M., Finni, T., Peltonen, J., &Häkkinen, K. (2008).Effect of time-of-day-specific strength training on maximum strength and EMG activity of the leg extensors in men. Journal of Sports Sciences, 26(10), 1005-1014.

نوشته سلامت کامل بدن با ورزش منظم و مستمر اولین بار در پرو جیم پدیدار شد.

از این رو، ممکن است با افت قند خون و خستگی مواجه شوید. شما با مصرف پروتئین های بدون چربی و کربوهیدارت های تصفیه نشده می توانید سطح پایدارتری از انرژی را برای بدن خود تامین کنید.

همه ما برخی مواقع احساس می کنیم که انرژی خود را تقریبا به طور کامل از دست داده ایم. شما ممکن است روز خود را قوی و شاداب آغاز کنید اما در میانه روز احساس کنید ادامه فعالیت ها دیگر برای شما امکان پذیر نیست.

خستگی شرایطی است که همه ما تجربه می کنیم اما با در نظر گرفتن برخی اقدام های پایه می توانیم بار دیگر باتری های کم توان خود را شارژ کنیم. برای آشنایی با این روش ها در ادامه همراه ما باشید.

• آهنگ حرکت خود را تنظیم کنید

اگر فردی فعال و زرنگ هستید، احتمالا به انجام بدون وقفه فعالیت های خود علاقه دارید اما بهتر است ریسک نکرده و خود را از انجام فعالیت های بیش از اندازه دور نگه دارید. به عنوان مثال، به جای آن که کل انرژی بدن خود را طی دو ساعت مصرف کنید، آن را بین انجام وظایف روزانه از صبح تا شب تقسیم کنید، در شرایطی که بین آنها از استراحت کافی و وعده های غذایی نیز بهره می برید.

• به پیاده روی بروید یا چرت بزنید

هنگامی که احساس می کنید انرژی خود را از دست داده اید هیچ چیزی به اندازه یک چرت نیروبخش رضایت بخش نیست. با این وجود، اگر با خواب شبانه خود مشکل دارید باید به این نکته توجه داشته باشید که چرت زدن می تواند شرایط بی خوابی را وخیم‌تر سازد. اگر با چنین مشکلی مواجه هستید به جای چرت زدن می توانید به پیاده روی بروید. نیازی نیست مدت زمان زیادی را به پیاده روی اختصاص دهید. اگر با مشکل بی خوابی دست و پنجه نرم نمی کنید نیز می توانید از چرتی ۲۰ تا ۳۰ دقیقه ای لذت ببرید.

• استفاده از مکمل ها را کنار بگذارید

ممکن است چیزهایی درباره مکمل های تقویت کننده انرژی یا ضد پیری شنیده باشید اما بهتر است چندان خود را درگیر مصرف این مواد نکنید زیرا در بسیاری موارد مدرکی درباره کارآمد بودن آنها وجود ندارد.

DHEA :DHEA هورمونی است که به طور طبیعی در بدن انسان تولید می شود و امکان ساخت آن در آزمایشگاه از مواد شیمیایی یافت شده در سیب زمینی شیرین وحشی و سویا نیز وجود دارد. هیچ مدرکی وجود ندارد که DHEA فایده ای واقعی برای افزایش انرژی داشته باشد و همچنان در برابر عوارض جانبی آن نیز علامت سوال وجود دارد.

آهن: آهن زمانی انرژی شما را افزایش می دهد که با کمبود آن در بدن خود مواجه باشید. کمبود آهن از طریق آزمایش خون مشخص می شود. در غیر این صورت، نیازی به دریافت آهن ندارید و مصرف بیش از اندازه آن نیز می تواند مضر باشد.

ویتامین های گروه B: درست که ویتامین های B (B1، B2، B6، B12) به بدن در تبدیل مواد غذایی به انرژی و تامین سوخت مورد نیاز سلول ها کمک می کنند اما دریافت بیش از اندازه ویتامین های B تاثیری در شارژ فوق العاده سلول ها ندارد.

• سوخت مورد نیاز بدن خود را عاقلانه تامین کنید

یک شیرینی بزرگ می تواند مقدار قابل توجهی کالری وارد بدن شما کند اما بدن انسان به سوخت و ساز سریع‌تر آنها تمایل دارد. از این رو، ممکن است با افت قند خون و خستگی مواجه شوید. شما با مصرف پروتئین های بدون چربی و کربوهیدارت های تصفیه نشده می توانید سطح پایدارتری از انرژی را برای بدن خود تامین کنید. مصرف ماست کم چرب به همراه مقداری آجیل، کشمش و عسل را امتحان کنید. وعده های غذایی روزانه خود را حذف نکنید. به خاطر داشته باشید، بدن شما نیازمند مقدار مشخصی از کالری برای ارائه عملکرد مناسب در طول روز است.

نوشته افزایش انرژی بدن انسان همراه با سلامت کامل اولین بار در پرو جیم پدیدار شد.